let it be...

παει καιρος...πολυς καιρος να κανω αναρτηση και εχουν προκυψει πολλα...τοσα πολλα που μου αλλαξανε το μονοπατακι της ζωης μου...ακουω το τραγουδακι τωρα του Τζον Λενον...let it be..

When I find myself in times of trouble
Mother Mary comes to me
Speaking words of wisdom, let it be.
And in my hour of darkness
She is standing right in front of me
Speaking words of wisdom, let it be.
Let it be, let it be.
Whisper words of wisdom, let it be.

πάντα μ' αρεσε αυτο το τραγουδακι...ενιωθα οτι μου εδινε ελπιδα...τωρα που διαβασα καλυτερα τα λογια του καταλαβαινω το γιατι...
εμπιστοσυνη... την εχασα τον τελευταιο καιρο...τι μεγαλο πραγμα..ολοι οι αγιοι μας ειχαν εμπιστοσυνη στον Υψιστο γιατι τον αγαπουσαν με ολη τους την καρδια..αγαπη...μια μικρη λεξη με την πιο σημαντικη εννοια..λεξη κλειδι για την υπαρξη μας...Η αγαπη ειναι το δειπνο της βασιλειας των ουρανων..το οξυγονο στα κυτταρα μας..χωρις αυτη δεν υπαρχει φως ουτε ζωη...ολα τα μεταβαλλει και τα ομορφαινει η αγαπη...τι ομορφη λεξη...δεν χορταινεις να την λες...τελευταιως νιωθω οτι σφιγγεται η καρδια μου, πιεζομαι αλλα ευχομαι κρυφα-κρυφα και περιμενω σαν παιδακι που ανυπομονει να αγκαλιασει την μαμα του μετα το σχολειο να με αγκαλιασει και μενα αυτη...

Στην φύση βρίσκεται ο ιδιος ο Πλαστης. Η προσωπικη Του αγαπη εκδηλωνεται με την πρωτη ευλογια που υπαρχει στην Αγια Γραφη και η οποια δινεται στα ζωα. Και τα ευλογησε ο Θεος λεγωντας ΄' Αυξανεστε και πληθυνεσθε και γεμιστε τα νερα στις θαλασσες και τα πουλια ας πληθυνονται πανω στην γη".
Αργα το απογευμα μετα απο διαβασμα εκανα παντοτε την βολτα μου παρα τον ποταμο Δουναβη και καθομουνα πανω στους βραχους μεχρι την δυση του ηλιου. Ανυπομονουσα να δω τις πανεμορφες παπιες που κολυμπουσαν ομαδικα και αρμονικα...παντα κολυμπουσανε μαζι, λες και ητανε μια αγκαλια ολες μαζι...Σκεφτομουνα πως και αυτα ειναι δημιουργηματα Του αλλα ειναι ανεμελα, δεν εχουν εννοια για την ενδυμασια τους, ουτε αγχος για το φαγητο τους, λες και εχουν εμπιστοσυνη στον Πλαστη τους με οδηγο την χαρα και την απλοτητα...Ηταν η πιο ομορφη μελωδια, μεσα στο απεραντο γαλαζιο του ουρανου, ο ηχος των νερων και η σιωπη που αγκαλιαζε με ζεστασια την καρδια και την ανεπαυε...Εφευγα μετα το ηλιοβασιλεμα και ενιωθα σαν παιδακι που του ειχαν χαρισει το αγαπημενο του παιχνιδι...Δοξα το Θεο που μας δειχνει την αγαπη Του με καθε τροπο.

Απλώς η καρδιά καθοδήγησε το χέρι

Έτσι απλά χωρις καλα καλα να καταλαβω πως εγινε, εκανα μπλοκ... Ταξιδευα στα διαφορα μπλοκς με την καρδια μου να φτερουγιζει και σκεφτομουνα... Δοξα το Θεο που το διαδιχτυο μπορει να ειναι ψυχοφελιμο...
Νιωθω σαν το παιδακι που παει πρωτη μερα στο σχολειο και ψαχνει και αναζητα...
Χαρη σε μια καλη μου φιλη που μου εδειξε το δικο της μπλοκ αλλιως δε θα ειχα την τιμη...την ευχαριστω μεσα απο την καρδια μου